ABBA i więcej nic

"Mamma Mia!" jest ułomnym musicalem i nudnawą komedią romantyczną. Przed wyjściem z kina powstrzymują jedynie rozbrzmiewające z ekranu kompozycje spółki Benny Andersson/Björn Ulvaeus, których nie zdołały popsuć nawet wątpliwej jakości wokalne popisy sławnych aktorów.

Film Phyllidy Lloyd jest dziełem podwójnie wtórnym. Przed nim był nie tylko musical, obecny na światowych scenach od lat dziewięciu, ale i komedia "Dobranoc Signora Campbell" z 1968 roku, w której temperamentna Gina Lollobrigida naciągała trzech swoich byłych kochanków na alimenty. Niestety, córka podrosła i zapragnęła poznać prawdziwego tatusia.

W wersji scenicznej fabuła stała się jeszcze bardziej rachityczna. Nikt tutaj nikogo nie naciąga, rzecz dzieje się na grecklej wysepce, a wszelkie problemy znikają tak szybko, jak się pojawiły. Teatralność została jeszcze bardziej podkreślona przez powierzenie reżyserii osobie, która wcześniej nie miała do czynienia z kinem.

Dodatkowym (oprócz 27 piosenek ABBY) magnesem miało być obsadzenie w głównych rolach aktorskich sław nie kojarzonych dotąd z musicalem. Meryl Streep, Pierce Brosnan, Colin Firth i Stellan Skarsgard nie mają co grać, ale próbują tańczyć i śpiewać. Z kiepskim skutkiem.

Odruchy stadne funkcjonują także w środowisku krytyków filmowych. Od lat utarł się zwyczaj, by WSZYSTKO co wyczynia przed kamerą Meryl Streep uznawać za genialne i godne najwyższej pochwały. Recenzenci pieją więc z zachwytu, gdy 59-letnia aktorka pląsa, skacze, robi szpagat i stara się być za wszelką cenę zabawna.

Gdy Streep próbuje zakasować Joannę Liszowską i Kingę Rusin, u jej boku pogrąża się Pierce Brosnan. Eks-Bond nie powinien śpiewać nawet przy goleniu. Zakłopotany grymas, który stale gości na jego obliczu, zdaje się wskazywać, iż Brosnan poniewczasie zdał sobie sprawę, że znalazł się w niewłaściwym czasie w niewłaściwym miejscu. O niebo lepszy był w reklamie Wólczanki.

Szkoda, że panny młodej nie zagrała, robiąca ponoć karierę w Hollywood, Alicja Bachleda-Curuś. Nagrała płytę, więc umie śpiewać, a z wytrzeszczem, którym epatuje Amanda Seyfried też by sobie łatwo poradziła. To są jednak detale. Generalnie film padł ofiarą sukcesu musicalu. Pokusa, by niczego nie zmieniać i zrobić teatr w kinie okazała sie zbyt silna.

Mogło być inaczej. Twórcy "Priscilli - królowej pustyni" i "Wesela Muriel" potrafili wykorzystać piosenki ABBY w sposób bardziej pomysłowy i przewrotny. Autorzy "Mamma Mia!" dopiero w scenach, towarzyszących napisom końcowym pozwolili sobie na trochę luzu. Niestety, to też już było - choćby w teledyskach duetu Erasure.

Przeboje szwedzkiego kwartetu lada moment zyskają status evergreenów, ale na popkulturowej scenie style i mody zmieniaja się szybko. Tymczasem scenarzystka filmu wrzuciła wszystko do jednego worka. Czasy obyczajowej rebelii, epokę hedonistycznego disco, a nawet punk (jeden z domniemanych tatusiów deklaruje się jako fan Johnny'ego Rottena). Nie mówiąc już o tym, że jeśli akcja "Mamma Mia!" rozgrywa się w roku 2008, to sentymentalnym soundtrackiem powinny być raczej hity Madonny lub U2 niż szlagiery, pamiętające towarzysza Breżniewa.

MAMMA MIA! produkcja: USA 2008, reżyseria: Phyllida Lloyd, obsada: Meryl Streep, Pierce Brosnan, Colin Firth, Stellan Skarsgard, Amanda Seyfried, dystrybucja: UIP, premiera: 29 sierpnia

Autor: Wiesław Chełminiak
Dziennik.pl

Komentarze (0)

Napisz Komentarz

Twój nick/pseudonim

Twój E-mail

Twoja strona www

Tytuł Twojego komentarza

Twój Komentarz

mniejsze | większe okno

Powiadom na e-mail jeśli ktoś odpowie (Tylko dla zarejestrowanych użytkowników)

Ponizej Wpisz Kod bezpieczenstwa

Dodaj Komentarz